Dostępna komunikacja miejska

komentarze (0) | dodaj komentarz

komentarze (0) | dodaj komentarz

W polskim prawie obowiązuje zasada "quae non sunt prohibita, permissa intelleguntur", co można przetłumaczyć w skrócie: "co nie jest zabronione, jest dozwolone". Niestety zarówno Metro Warszawskie, jak i PKP zdają się tego nie zauważać i wciąż nie mają chęci zwiększać bezpieczeństwa osób niewidomych i słabowidzących. Wydawało się, że tragiczny wypadek niewidomego Filipa Zagończyka w stołecznym metrze przyspieszy działania zmierzające do zwiększenia bezpieczeństwa innych niewidomych. Niestety, stało się jak zwykle. Najpierw na fali medialnego szumu przedstawiciele Metra Warszawskiego obiecywali natychmiastowe zajęcie się tą sprawą. Póxniej wypowiedzi stawały się coraz bardziej stonowane i ostrożne, aż w końcu stwierdzono, że póki nie zostanie wydane odpowiednie rozporządzenie Ministra Infrastruktury, nic się z tym nie da zrobić. PKP oczywiście to podchwyciło, a mitycznego rozporządzenia jak nie było tak nie ma. 
Tymczasem dziwnym trafem już od kilku lat żółte płytki z wypustkami są montowane na wszystkich remontowanych w tym czasie peronach stacji Warszawskiej Kolei Dojazdowej. Dzięki temu na ponad połowie stacji znajdują się już oznaczenia dla niewidomych. Ogółem w sieci WKD znajduje się 28 przystanków z 45 peronami. Na 15 przystankach są 22 perony wyposażone w płytki z wypustkami. W 2010r. planowana modernizacja kolejnych 5 peronów na 4 przystankach. 
Poniżej przedstawiam szczegółowy wykaz przystanków WKD wraz z opisem zastosowanej nawierzchni oraz informacjami dotyczącymiplanowanych inwestycji. Pogrubioną czcionką wyszczególniono przystanki, które już są lub będą w najbliższym czasie wyposażone w płytki z wypustkami.
 

Z powyższego spisu wynika jasno, że WKD z dużym zrozumieniem podchodzi do problematyki zwiększania bezpieczeństwa pasażerów niewidomych i słabowidzących i takiej postawie należy tylko przyklasnąć. Szkaoda tylko, że ani PKP ani Metro Warszawskie nie chcą pójść w jej ślady.

komentarze (0) | dodaj komentarz

A dlaczego napisałem w tytule, że autobus jest PRAWIE idealny? Bo podobnie jak w Solarisach starszej serii pośrodku miejsca na wózki znajduje się pionowa poręcz, która nieco utrudnia manewrowanie wózkami oraz wciąż nie ma możliwości uruchomienia zewnętrznych zapowiedzi głosowych przez pasażera za pomocą pilota. Mimo tych drobnych mankamentów można śmiało stwierdzić, że autobus ten jest chyba najbardziej dostępnym dla niepełnosprawnych pojazdem komunikacji miejskiej w Polsce.

Znakomicie widoczny przedni wyświetlacz diodowy



Tylny wyświetlacz diodowy



Boczny wyświetlacz diodowy oraz głośnik zapowiedzi głosowej



Duży wewnętrzny boczny wyświetlacz LCD



Jeden z dwóch podsufitowych wyświetlaczy LCD



Wnętrze autobusu z żółtymi poręczami i oznakowaniem krawędzi podestów i stopni w tym kolorze oraz z czerwoną tapicerką foteli z wizerunkiem Kolumny Zygmunta I Zamku Królewskiego



Przycisk z wypukłym napisem w alfabecie Braile'a

Zdjęcia podlinkowano bezpośrednio z serwisu www.przegubowiec.com
Autorami zdjęć są: Leszek Peczyński i Piotr Walczak

komentarze (1) | dodaj komentarz

Warszawski Dworzec Centralny był projektowany w latach 60-tych XX w. Jego budowa zaś trwała w latach największej propagandy sukcesu epoki Edwarda Gierka. Obiekt ten był wówczas na wskroś nowoczesny i otrzymał nawet tytuł Mistera Warszawy 1975. Jednak to właśnie okres, w którym był projektowany i budowany wpłynął znacząco na jego wyjątkową nieprzyjazność zarówno dla osób niepełnosprawnych ruchowo (o czym było troche w poprzednich wpisach), jak i dla osób niewidomych i słabowidzących. Wówczas to bowiem w architekturze panowała koncepcja polegająca na "zepchnięciu do podziemia" ruchu pieszego w centrach miast. Ochoczo zatem przystąpiono także w Warszawie do budowy hurtowej ilości przejść podziemnych, a w okolicach Dworca Centralengo wręcz monstrualnej sieci korytarzy. Oczywiście, o czym chyba nie trzeba tu pisać, wejść i wyjść z podziemi czy nawet poruszać w ich obrębie mogli tylko osobnicy młodzi i sprawni, bo wind, platform ani pochylni już nie wybudowano.
Dla osób niewidomych podstawowym problemem przy poruszaniu się po Dworcu Centralnym jest wyjątkowo skoplikowany układ podziemnych korytarzy, przejść i wyjść. Trudno sie w nim połapać nawet ludziom widzącym, a niewidomy musi sie tam czuć jak w labiryncie. Tradycyjnie także nie ma wypukłych oznaczeń na krawędziach peronów. 
Z kolei dla słabowidzących oprócz powyższego, największym problemem jest wszechobecna szarość oraz ilość pułapek w rodzaju dziwnie (z reguły kompletnie bez sensu) umieszczonych często pojedynczych stopni czy jakichś dziwnych marmurowych szykan, które nie wiadomo czemu służą.
Tu jednak widać światełko w tunelu. Jak donosi środowe Życie Warszawy w najbliższych dniach grupa wolontariuszy m.in. studentów Akademii Pedagogiki Specjalnej oklei żółtą taśmą krawędzie stopni wszystkich schodów na dworcu. Bardzo mnie cieszy ta akcja, bo pozytywne wpłynie także na moje bezpieczeństwo i komfort poruszania sie po tym obiekcie. Oby więcej takich akcji! Jedyna wątpliwość, która mi się w tym momencie nasuwa, to dlaczego zwiększaniem dostępności obiektów użyteczności publicznej muszą się zajmować wolontariusze organizacji pozarządowych, a nie właściciele lub administratorzy tych obiektów.

komentarze (0) | dodaj komentarz